Eline Kippers - Van Lint
Fractiesecretaris
Van ijskampioen tot politieke topsportmentaliteit
Als je Henk zoekt, is de kans groot dat je hem buiten vindt. In het buitengebied van Ruinen geniet hij samen met zijn partner en hun hondje van de natuur: van de vossen en de eekhoorns tot de prachtige vlinders. Maar ‘genieten’ betekent bij Henk vaak ook: in beweging zijn.
De passie voor sport zat er al vroeg in. In 1963, toen hij acht jaar oud was, werd Henk al schaatskampioen van Tiel. Die liefde voor het ijs is nooit meer verdwenen; hij schaatste maar liefst drie keer de Elfstedentocht. Daarnaast is hij fanatiek hardloper en fietser. De Wolden is wat dat betreft zijn ideale speeltuin, met de prachtige mountainbikeroutes en het Echtener bos om de hoek.
Die sportiviteit bleef niet beperkt tot hobbyen. Henk was jarenlang manager en trainer van een mountainbiketeam op internationaal niveau, dat twee keer meedeed aan de Olympische Spelen. Diezelfde topsportmentaliteit en discipline neemt hij nu mee de politiek in.
Een warm en open huis
Naast zijn sportieve carrière werkte Henk ruim 42 jaar in het onderwijs, waarvan de laatste tien jaar als basisschooldirecteur. Nu hij met pensioen is, zet hij zijn tijd en energie in voor anderen. En dat gaat ver: zijn huis in Ruinen biedt niet alleen onderdak aan hemzelf, maar is ook een veilige haven voor Mohamed en Maria, die oorspronkelijk uit Syrië komen. Henk noemt hun aanwezigheid "een verrijking van onze kijk op de wereld." Het onderstreept precies waar hij voor staat: solidariteit en goed voor elkaar zorgen.
Boerenzoon op de maaidorser
Wat veel mensen niet weten, is dat Henk opgroeide als zoon van een agrarisch loonwerker in de Betuwe. Als 15-jarige reed hij – met toestemming van pa om te spijbelen – al op de maaidorser om de oogst binnen te halen. Hij zag het landschap echter veranderen: de kleinschalige gemengde bedrijven verdwenen en de machines werden groter.
Die achtergrond voedt zijn grootste politieke wens voor De Wolden: een voedselsysteem dat samenwerkt met de natuur. Henk droomt van een landschap waar de koeien weer in de wei staan, het grasland vol kruiden staat en waar meer bomen en heggen zijn in plaats van eindeloze akkers met maïs.
Niet langer aan de kant staan
Henk besloot dat toeschouwer zijn niet meer genoeg was. De zorgen over klimaatverandering en de wereld die we achterlaten voor de volgende generatie waren te groot. "We zijn hard op weg om een onleefbare aarde achter te laten," zegt Henk. Dat vraagt om actie, juist ook lokaal.
"Omdat ik geniet van mijn pensioen, heb ik voldoende tijd om de uitgebreide dossiers, die een raadslid ter voorbereiding aangeleverd krijgt, goed te lezen. Ook ga ik graag met inwoners in gesprek over hun visie en zorgen over gemeentelijke onderwerpen." Henk wil precies weten wat er speelt om zo het geluid van de inwoners in de raadszaal te laten horen.
Zijn ideaalbeeld voor De Wolden? Een gemeente waar huizen energieneutraal zijn, het openbaar vervoer goed geregeld is, en bovenal: een De Wolden waar iedereen welkom is.
Henk van IJzendoorn
Van ijskampioen tot politieke topsportmentaliteit
Als je Henk zoekt, is de kans groot dat je hem buiten vindt. In het buitengebied van Ruinen geniet hij samen met zijn partner en hun hondje van de natuur: van de vossen en de eekhoorns tot de prachtige vlinders. Maar ‘genieten’ betekent bij Henk vaak ook: in beweging zijn.
De passie voor sport zat er al vroeg in. In 1963, toen hij acht jaar oud was, werd Henk al schaatskampioen van Tiel. Die liefde voor het ijs is nooit meer verdwenen; hij schaatste maar liefst drie keer de Elfstedentocht. Daarnaast is hij fanatiek hardloper en fietser. De Wolden is wat dat betreft zijn ideale speeltuin, met de prachtige mountainbikeroutes en het Echtener bos om de hoek.
Die sportiviteit bleef niet beperkt tot hobbyen. Henk was jarenlang manager en trainer van een mountainbiketeam op internationaal niveau, dat twee keer meedeed aan de Olympische Spelen. Diezelfde topsportmentaliteit en discipline neemt hij nu mee de politiek in.
Een warm en open huis
Naast zijn sportieve carrière werkte Henk ruim 42 jaar in het onderwijs, waarvan de laatste tien jaar als basisschooldirecteur. Nu hij met pensioen is, zet hij zijn tijd en energie in voor anderen. En dat gaat ver: zijn huis in Ruinen biedt niet alleen onderdak aan hemzelf, maar is ook een veilige haven voor Mohamed en Maria, die oorspronkelijk uit Syrië komen. Henk noemt hun aanwezigheid "een verrijking van onze kijk op de wereld." Het onderstreept precies waar hij voor staat: solidariteit en goed voor elkaar zorgen.
Boerenzoon op de maaidorser
Wat veel mensen niet weten, is dat Henk opgroeide als zoon van een agrarisch loonwerker in de Betuwe. Als 15-jarige reed hij – met toestemming van pa om te spijbelen – al op de maaidorser om de oogst binnen te halen. Hij zag het landschap echter veranderen: de kleinschalige gemengde bedrijven verdwenen en de machines werden groter.
Die achtergrond voedt zijn grootste politieke wens voor De Wolden: een voedselsysteem dat samenwerkt met de natuur. Henk droomt van een landschap waar de koeien weer in de wei staan, het grasland vol kruiden staat en waar meer bomen en heggen zijn in plaats van eindeloze akkers met maïs.
Niet langer aan de kant staan
Henk besloot dat toeschouwer zijn niet meer genoeg was. De zorgen over klimaatverandering en de wereld die we achterlaten voor de volgende generatie waren te groot. "We zijn hard op weg om een onleefbare aarde achter te laten," zegt Henk. Dat vraagt om actie, juist ook lokaal.
"Omdat ik geniet van mijn pensioen, heb ik voldoende tijd om de uitgebreide dossiers, die een raadslid ter voorbereiding aangeleverd krijgt, goed te lezen. Ook ga ik graag met inwoners in gesprek over hun visie en zorgen over gemeentelijke onderwerpen." Henk wil precies weten wat er speelt om zo het geluid van de inwoners in de raadszaal te laten horen.
Zijn ideaalbeeld voor De Wolden? Een gemeente waar huizen energieneutraal zijn, het openbaar vervoer goed geregeld is, en bovenal: een De Wolden waar iedereen welkom is.
