Maidenspeech fractievoorzitter PRO De Wolden

Op donderdag 23 april 2026 nam onze nieuwe fractievoorzitter Wanda Offereins voor het eerst officieel het woord in de gemeenteraad. Zo'n eerste bijdrage als nieuw raadslid noemen we in de politiek een 'maidenspeech'. Het is een bijzonder en persoonlijk moment, want het kersverse raadslid gebruikt deze kans niet alleen om inhoudelijk te reageren, maar ook om zich voor te stellen en te vertellen wáárom zij de politiek is ingegaan.

Voor Wanda diende dit moment zich aan tijdens het raadsvoorstel over de Hervorming Jeugdagenda. Dat kwam mooi uit, want gelijke kansen, inclusiviteit en een veilige basis voor onze jongeren behoren tot de absolute kernwaarden van PRO De Wolden.

Benieuwd naar haar drijfveren en haar kijk op de toekomst van De Wolden? Lees hieronder haar volledige maidenspeech.

Wij stemmen als PRO van harte in met de onderwijs jeugd agenda en de Hervormingsagenda jeugd.

Graag maak ik van deze gelegenheid gebruik om mijn maidenspeech te houden die u een inkijkje geeft in wat mij beweegt.

Ik neem u mee naar de jaren zeventig, naar een progressief christelijk onderwijzersgezin in Harderwijk. In 1972 werd ik daar geboren, als oudste van drie kinderen. Als klein meisje nam ik het leven al heel erg serieus. Ik lag soms in mijn bedje te bidden of de Here Jezus alsjeblieft snel terug wilde komen, want het ging zo slecht met de wereld. Tegelijk dankte ik Hem dat ik in Nederland was geboren, dat ik een dak boven mijn hoofd had, dat ik te eten had en dat ik naar school kon. Ik was me er heel erg van bewust dat dat bijzonder was, want op televisie zag ik berichten over hongersnood in Afrika, altijd wel ergens ter wereld oorlog, akelige dictaturen en uitstervende diersoorten. Later, als tiener, leefde ik onder de dreiging van de Koude Oorlog, leerde ik over de gaten in de ozonlaag, zure regen en werd ik donateur van Greenpeace en Amnesty International. En o, wat was ik dankbaar voor de plek waar ik geboren ben.

Ik nam het leven té serieus. De ellende van de wereld drukte zwaar op mijn schouders; als twintiger en dertiger leed ik aan depressies. Ik kreeg psychologische hulp. Dat kostte me niets dankzij de AWBZ die je toen nog had, en weer was ik dankbaar dat ik hier mag leven.

We maken een sprong in de tijd. Vorig jaar bleek ik ernstig ziek te zijn; mijn kransslagader was verstopt en dat kon niet verholpen worden met dotteren en stents: ik moest een openhartoperatie ondergaan. Een operatie waar je op failliet zou kunnen gaan als je het zelf zou moeten betalen; mij kostte het m’n eigen risico en geen cent meer. Niemand vroeg mij of ik dat wel verdiende; of ik wel een leuk mens ben, of ik er wel toe doe. Nee, mijn leven werd gered, enkel en alleen omdat ik besta. In dit land. En meer dan ooit was ik dankbaar. Dankbaar dat ik de domme mazzel heb gehad om hier geboren te worden. In een land als dit. Gewoon mazzel. Puur privilege. Ik heb het nergens aan verdiend dat ik hier geboren ben. Ik heb daar niet heel hard voor gewerkt. Ik hoef daar ook achteraf niets voor te doen.

En daar gaat het om. Ik ben zo dankbaar. En ik gun het iedereen. Dat je een dak boven je hoofd hebt, dat je te eten hebt, dat je naar school kunt, dat je hulp en zorg krijgt als je dat nodig hebt. Ik gun het ons, Nederlanders, dat we ons ervan bewust zijn hoe gezegend we zijn en dat we vanuit die dankbaarheid bereid zijn klaar te staan voor wat Jezus - daar is ie weer - noemde ‘onze naaste’: onze familie, onze vrienden, onze dorpsgenoten, maar juist ook de vreemdeling die doodsbang onze kant op vlucht. Ik gun het ons, dat we samen zorgen voor die prachtige planeet die we allemaal, waar we ook geboren zijn, ons thuis mogen noemen.

Dankbaarheid, solidariteit en samenwerking: dat zijn mijn grondwaarden. Vanuit die waarden bedrijf ik politiek. De komende jaren mag ik dat hier doen, in uw midden en samen met u. Dank u wel.